Joe Mullen solo, trio of met 'friends'

Joe Mullen, muzikant, virtuoos en instrumentenbouwer.

Joe Mullen is een echte Ier en dat hoor je ontegensprekelijk. Als geen ander weet hij Ierse en Schotse traditionals te vertolken! Let wel, hij schuwt het moderne werk ook niet ! Zijn covers zijn onvergetelijk, zijn stijl uniek.

Pas op zijn veertigste leerde hij  zijn verborgen muzikaal talent kennen en sindsdien is er geen houden meer aan. Lees hieronder meer over zijn rijkgevuld en werelds leven. Naast zingen, bouwt hij nu ook zelf zijn instrumenten !

Solo zingt hij en bespeelt de gitaar en bodhran, begeleidt door zijn vrouw Christel op de basgitaar,de pannen van het dak.

Trio komt accordeonvirtuoos Claude Holvoet het tweetal vervoegen.

Samen met vrienden (A.K.A. of PLAN B) staan ze met zijn zessen als een Ierse rots in de branding en brengen spetterende warme muziek.

boekingen & info: Theaterburo Congé-Payé: 0473 823 328 of Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien.

Luister hier naar 2 solo - voorsmaakjes !

Patrick Gyselen schetst in 2007 hieronder in rake bewoordingen wat we van Joe mogen verwachten:

Joe werd in 1952 geboren in Cobh, een kuststadje vlakbij Cork, de stad van Rory Gallagher. Zijn vader werkte op zee en was een overtuigd vakbondsman. Moeder was in haar jonge jaren een sportvrouw.

Joe zelf  is een warme man en kan veel verdragen, behalve onrechtvaardigheid en gebrek aan fair play.

In 1912 vertrok de Titanic vanuit Cobh voor zijn eerste, en laatste reis. Een paar jaar later werd de Lusitania er door een Duitse U-boot gekelderd. Ik wil maar zeggen: er zijn best veiliger plekken om het zeegat uit te trekken. Maar dat zou Joe een zorg wezen.

Als jonge kerel voer hij voor het eerst naar het Europese vasteland en vond een job als carpenter in een theater pal naast de Parijse Moulin Rouge. Er zijn er veel die daar een slag van de molen krijgen, maar Joe bleef overeind. Hij beweert zelfs dat hij er nuttige ervaringen opdeed.

If he was a carpenter, then she was a lady?

Terug in Ierland huwde hij en werd zijn zoon David geboren. Maar geluk bestaat enkel in contrast met ongeluk. De huwelijksboot liep op de klippen en Joe verliet alles wat hem lief was geweest, op zoek naar andere horizonten. Hij trok door Canada en Engeland. Of hij daar vond wat hij zocht, weet ik niet. Maar wie hem hoort zingen,snapt het onmiddellijk: ‘And you can ’t live on love, on love alone, So you sail ‘cross the ocean, away cross the foam. To where you ‘re a Paddy, a Biddy, a Mick, Good for nothing but stacking the brick” (Missing You … author J. Mc Carthy)

Zo kwam hij in 1988 uiteindelijk op een Brugse scheepswerf terecht. Hij vermoedde niet meteen dat hij hier, in West Vlaanderen, definitief voor anker zou gaan. Maar Joe ’s Odyssee leidde hem, na vijftien Brugse jaren, uiteindelijk tot in Oostende.

Hij vond er rust en geluk bij Christel, een zachtmoedige maatschappelijk werkster die hem nu ook op het muzikale pad vergezelt.

Als ik Joe op een podium bezig zie, kan ik nauwelijks geloven dat hij pas sedert zijn veertigste zingt en gitaar speelt. Blijkbaar moest deze Ier naar Vlaanderen komen vooraleer hij zijn eigen muzikale roots ontdekte.

Zijn muziek is ongecompliceerd. Er zijn nogal wat Ierse traditionals bij, maar ook minder bekende of recentere dingen. Je moet hem echt eens Four seasons in one day van Crowded House horen zingen. Lend an ear, lend an ear.

Hij lardeert zijn optredens met verhalen, anekdotes en historische feiten en is dan ook een authentieke storyteller, een traditie die in deze tijd van eenzijdige virtuele beeldcultuur moet gekoesterd worden! Daarnaast speelt hij ook een aardig stukje bodhran een traditioneel Iers slaginstrument.

Pas als je dit gehoord hebt, weet je wat trommelvuur betekent. Recent heeft hij zich ook op de klassieke gitaar geworpen. Of de klassieke gitaar op hem, dat zal nog moeten blijken.

Joe bouwt ook zelf gitaren. Een kunst waarin zijn liefde voor het instrument en zijn ambachtelijke kunde met elkaar versmelten. Last but not least is hij ook nog tenor bij het onvolprezen Oostendse koor “Ier en Gunter”.

Twee jaar geleden gingen we samen naar Cobh. Ik ontmoette er zijn zoon David, broers Michael en Kevin, zussen Patricia en Mary, neefje Allan en nog veel anderen. Allemaal warme gastvrije mensen.

Ik, de zielenknijper, was een stuk van de familie. We zijn toen samen naar het eenvoudige graf van Rory Gallagher geweest. Een ontroerend moment. Diezelfde avond waren we uitgenodigd op de officiële opening van the Rory Gallagher Walking Tour in de stadsbibliotheek van Cork. Dat zal ik niet licht vergeten. Toen we van Shannon Airport terug naar België vlogen zei hij: “ I ‘m going home”. Misschien typeert hem dat nog het meest van al. I ‘ll tell me ma: this Paddy is a bu

boekingen & info: Theaterburo Congé-Payé: 0473 823 328 of Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien.